ओळखीशिवाय मुंबईतील व्यवसायाला लंडनमध्ये ग्राहक आणि भागीदार कसे मिळतात
मुंबईतील एखाद्या उद्योजकाला विचारा की तीन वर्षांनी त्यांना कुठे विक्री करायची आहे, तर लंडनचे नाव अनेकदा येते. कधी ते ब्रिटनमधील एक-दोन ग्राहक असतात, कधी एखादा वितरक, संयुक्त उपक्रम, किंवा शहरात एक छोटे कार्यालय. टीम तयार असते, किमती योग्य असतात, आणि मुंबईची प्रत्येक दुपार म्हणजे लंडनची कामाची सकाळ असते.
तरीही योजना बहुतेक वेळा पहिल्याच पायरीवर अडते, आणि ती पायरी म्हणजे उत्तर मिळवणे.
ब्रिटनमधील खरेदीदार भारतातून आलेल्या चांगल्या प्रस्तावांकडेही दुर्लक्ष का करतात?
मुख्यतः कारण त्यांना चांगले प्रस्ताव बाकीच्यांपासून वेगळे ओळखता येत नाहीत.
लंडनमधील खरेदी प्रमुखाला किंवा संस्थापकाला परदेशी कंपन्यांकडून सतत प्रस्ताव येत असतात, आणि त्यातील बरेच जवळजवळ सारखेच वाटतात: सक्षम टीम, स्पर्धात्मक दर, कॉलवर बोलायला तयार. दुरून पाहता कोणती कंपनी भक्कम आहे आणि कोणती आगाऊ रक्कम घेऊन गायब होईल, हे कळत नाही. म्हणून सर्वात सुरक्षित उत्तर म्हणजे उत्तरच न देणे.
त्या शांततेचा तुमच्या कामाशी संबंध नाही. त्याचा अर्थ एवढाच की खरेदीदाराकडे तुम्हाला तपासण्याचा मार्ग नव्हता.
होकार देण्यापूर्वी लंडनमधील कंपनी काय तपासते?
साधारणपणे तीन गोष्टी, याच क्रमाने.
पहिली, तुम्हाला आणखी कोण ओळखते. लंडनमधील खरेदीदाराला अशा व्यक्तीशी बोलायचे असते जिच्यावर त्याचा आधीच विश्वास आहे आणि जिने तुमचे काम पाहिले आहे, किंवा किमान तुम्हाला भेटली आहे. दुसरी, ब्रिटनमध्ये कामे कशी चालतात हे तुम्हाला समजते का: करार, पैसे देण्याच्या अटी, आणि "हो, काही अडचण नाही" म्हणजे नेमके तेच अपेक्षित असते. तिसरी, पुढच्या वर्षीही तुम्ही असाल का.
अनोळखी ईमेल या तिन्ही गोष्टींचा दावा करू शकतो. हमी मात्र फक्त एखादी व्यक्तीच देऊ शकते.
वेळेतील फरक अडचणीचा ठरतो का?
क्वचितच, एकदा तो कसा वापरायचा हे कळले की. भारतात घड्याळे बदलत नाहीत, त्यामुळे ब्रिटिश उन्हाळ्यात लंडन साडेचार तास मागे असते आणि हिवाळ्यात साडेपाच तास. त्यामुळे मुंबईच्या दुपारी व्हिडिओ कॉलसाठी आरामशीर वेळ मिळते. थेट विमानप्रवास सुमारे नऊ ते दहा तासांचा आहे, पण बहुतेक पहिल्या भेटींना त्याची गरजच लागत नाही.
भारत आणि ब्रिटनने 2025 मध्ये व्यापार करारावर स्वाक्षरी केली, आणि त्यामुळे दोन्ही बाजूंच्या अनेक कंपन्या एकमेकांकडे अधिक गांभीर्याने पाहू लागल्या आहेत. रस हा प्रश्न नाही. विश्वास हा प्रश्न आहे.
खरोखर काय उपयोगी पडते
दोन्ही बाजू ओळखणाऱ्या व्यक्तीने करून दिलेली आपुलकीची ओळख.
प्रत्यक्षात याचा अर्थ, तुम्हाला नेमके कोणापर्यंत पोहोचायचे आहे हे ठरवणे. उदाहरणार्थ, दुसरा कापड पुरवठादार शोधणारा लंडनमधील किरकोळ विक्रेता, किंवा विश्वासार्ह विकास भागीदार हवा असलेली ब्रिटनमधील सॉफ्टवेअर कंपनी. मग अशी व्यक्ती शोधणे जिच्यावर अशा खरेदीदाराचा विश्वास आहे आणि जी तुमची कंपनीही ओळखते. जेव्हा ती व्यक्ती तुम्हा दोघांनाही एकाच वेळी, स्वतःच्या शब्दांत, तुम्ही का बोलावे हे सांगून लिहिते, तेव्हा लंडनमधील खरेदीदार अनोळखी व्यक्तीचा प्रस्ताव वाचत नसतो. तो एका मित्राला उत्तर देत असतो.
मुंबई-लंडन बिझनेस ब्रिज
नेमक्या अशाच ओळखी करून देण्यासाठी हा ब्रिज सुरू झाला. तो My Most Trusted चा भाग आहे, एक व्यावसायिक ओळखींचे नेटवर्क, जिथे तुम्ही लोकांना फक्त तुम्हा दोघांनाही ओळखणाऱ्या व्यक्तीमार्फतच भेटता.
ब्रिजच्या प्रत्येक बाजूला नाव असलेली एक प्रतिनिधी व्यक्ती आहे. मुंबईत ते आहेत बुरहानुद्दीन पटनवाला (Burhanuddin Patanwala), जे कायद्याचे पदवीधर असून Fortitude Law Associates मध्ये असोसिएट आहेत. लंडनच्या प्रतिनिधीची जागा अजून रिकामी आहे. इथे विकत घेतलेल्या संपर्क याद्या नाहीत, सामील होताच कोणाला काही विकले जात नाही, आणि जी ओळख दोघांनाही उपयोगी नसेल ती करून दिली जात नाही. या पानावरील कोणतीही गोष्ट, किंवा प्रतिनिधी जे सांगतात ते, कायदेशीर किंवा आर्थिक सल्ला नाही.
लंडनमधील एखादा ग्राहक तुमचे वर्ष बदलू शकत असेल, तर "पुढचा ईमेल कोणाला पाठवू" यापेक्षा सोप्या प्रश्नापासून सुरुवात करा. तुम्हाला सर्वात जास्त कोणाला भेटायचे आहे, आणि त्यांना आधीच कोण ओळखत असेल, हे विचारा.
The Mumbai-London Business Bridge
शहराचे जेवणाचे डबे पोहोचवणारे. रोज ते घराघरांतून डबे गोळा करतात आणि प्रत्येक डबा हातातून हातात देत योग्य टेबलावर पोहोचवतात.
सामील होण्याबद्दल विचारा